O rasie
Owczarek niemiecki to jedna z najbardziej wszechstronnych ras psów pracujących. Na całym świecie wykorzystuje się go w policji i wojsku jako psa stróżującego oraz specjalistę od pracy węchowej. Towarzyszy także osobom niewidomym jako pies‑przewodnik, a na farmach pomaga przy pilnowaniu owiec. Jednocześnie jest cenionym psem rodzinnym — wiernym towarzyszem, który potrafi zarówno okazać czułość, jak i bronić swojego opiekuna.
Historia
Rasa powstała w Niemczech w latach 80. XIX wieku, choć jej dokładne pochodzenie nie jest do końca znane. Początkowo owczarek niemiecki był psem pasterskim, jednak podczas I wojny światowej wykazał się niezwykłą wszechstronnością w armii niemieckiej. Wkrótce trafił do Stanów Zjednoczonych i krajów należących do Wspólnoty Brytyjskiej, gdzie szybko zdobył ogromną popularność. Źródło: Księga psów, David Taylor, Świat Książki, Warszawa 1995.
Wrażenie ogólne
Owczarek niemiecki to pies nieco większy od średniego. Psy osiągają 60–65 cm wysokości w kłębie i ważą 30–40 kg, suki natomiast 55–60 cm i 22–32 kg. Ciało jest lekko wydłużone, silne i dobrze umięśnione. Pies ten ma żywy temperament, doskonałe zmysły i dużą wytrzymałość. Dzięki proporcjom ciała oraz prawidłowemu ustawieniu kończyn porusza się płynnie i energicznie, zwłaszcza w kłusie. Owczarek niemiecki jest inteligentny, czujny, oddany opiekunowi i nieufny wobec obcych. Powinien być odważny, wytrwały, chętny do pracy i łatwo dostosowujący się do różnych sytuacji, ale nie może wykazywać nadmiernej agresji.
Głowa
Głowa powinna być proporcjonalna do tułowia — jej długość stanowi około 40% wysokości psa w kłębie. Jest sucha, niezbyt ciężka, a między uszami umiarkowanie szeroka. Czaszka zwęża się równomiernie ku nosowi. Kufa jest długa, mocna i sucha, a grzbiet nosa prosty. Uzębienie powinno być pełne (42 zęby) i mocne, ze zgryzem nożycowym. Oczy są średniej wielkości, w kształcie migdałów, lekko skośnie osadzone, o barwie dopasowanej do umaszczenia. Uszy stojące, średnie, wysoko osadzone, zwężające się ku końcowi. Załamane uszy są wadą, choć ich chwilowe opuszczenie podczas ruchu lub odpoczynku nie jest nieprawidłowe.
Szyja
Szyja jest dobrze umięśniona, średniej długości, bez luźnej skóry. W podnieceniu pies nosi ją wysoko, w spoczynku — niemal poziomo.
Tułów
Długość tułowia powinna wynosić 110–117% wysokości w kłębie. Sylwetka kwadratowa, jak u owczarka belgijskiego, jest niepożądana. Kłąb jest długi i wyraźnie zaznaczony. Klatka piersiowa głęboka i długa, ale niezbyt szeroka. Grzbiet mocny i prosty, lędźwie krótkie i silne, a zad lekko opadający. Brzuch jest podciągnięty.
Kończyny
Przednie: Łopatki długie i ukośne, dobrze przylegające. Przedramiona proste, łapy zwarte, o twardych opuszkach i mocnych, ciemnych pazurach.
Tylne: Uda szerokie i silnie umięśnione, staw kolanowy o kącie około 120°. Staw skokowy mocny. Wilcze pazury mogą występować, ale nie są pożądane.
Ogon
Ogon jest puszysty, sięga do stawu skokowego. W spoczynku opada lekko wygięty, a w ruchu unosi się, lecz nie powinien przekraczać linii grzbietu. Przycinanie ogona jest zabronione.
Szata
Wyróżnia się trzy odmiany:
- prostownłosą,
- szorstkowłosą,
- kosmatą (staroniemiecką).
Wszystkie mają gęsty podszerstek. Owczarek prostowłosy ma twardą, przylegającą sierść. Szorstkowłosy — krótszą i sztywniejszą, z brodą i brwiami. Kosmaty — długą, falistą i szorstką, z obfitym owłosieniem głowy i łap.
Maść
Dopuszczalne są m.in. umaszczenia: czarne, żelaziste, popielate, czerwonożółte, czerwonobrązowe z czarnym siodłem, wilcze. Białe owczarki nie są uznawane przez FCI, ale zostały zarejestrowane przez AKC jako owczarki amerykańsko‑kanadyjskie. Ostateczny kolor szczenięcia można ocenić dopiero po wymianie sierści.
Wady
Wszelkie braki obniżające przydatność użytkową, wytrzymałość i sprawność fizyczną, w szczególności cechy nie odpowiadające danej płci oraz niezgodne z naturą psa owczarskiego: obojętność, słaby układ nerwowy lub nadmierna pobudliwość, lękliwość, osłabiona żywotność, brak chęci do wykonywania zadań. Jedno- lub dwustronne wnętrostwo i zbyt małe jądra. Budowa miękka, limfatyczna lub luźna. Maść spłowiała. Za duży lub za mały wzrost, kwadratowa sylwetka i wysokie nogi, za lekka lub za ciężka budowa, miękki grzbiet, stromo ustawione kończyny, wadliwe chody, pysk za krótki, szpiczasty lub charci, nieprawidłowy zgryz, uzębienie słabe lub niekompletne. Uszy cięte; ogon szczątkowy.